Russisch Blauw

Land van herkomst:
Rusland
Kop:
Op de lange, rechte en krachtige hals staat een korte, brede, gematigd wigvormige en vlakke kop. Ze hebben een tamelijk kleine, driehoekige kop met een lang gelaat.

Oren:
De oren moeten redelijk groot, hoog aangezet, tamelijk puntig en verticaal op de kop staan. De huid van de oren is dun en licht doorschijnend, bijna transparant. De binnenzijde van de oren is nauwelijks behaard.

Neus:
De neus heeft een zo recht mogelijk profiel en verloopt zonder stop in het vlakke schedeldak.

Kin:
De kin moet sterk zijn en door de geprononceerde snorhaarkussentjes kan het soms lijken dat de kin minder naar voren staat.

Ogen:
De ogen zijn intens groen van kleur, amandelvormig, wijd uit elkaar geplaatst en niet te klein. Bij de geboorte hebben deze katten blauwe ogen en het kan wel twee jaar duren voordat deze de gewenste groene kleur hebben gekregen. De kleur van de ogen kan, bijvoorbeeld wanneer hij opgewonden is, enigszins geel worden, het geen op een tentoonstelling als fout wordt aangemerkt.

Lichaam:
Het lichaam is langgerekt, stevig en toch sierlijk gebouwd. Het mag niet grof of juist te fijn zijn, het moet een elegante indruk maken. De lange slanke poten vertonen een relatief fijne botstructuur en de kleine sierlijke voeten zijn ovaal. Kortom de kat moet in z?n geheel een evenwichtige, harmonieuze indruk maken.

Staart:
De Blauwe Rus heeft een lange spits toelopende staart. De staart mag niet te breed zijn aan de basis.

Vacht:
Het opvallendste kenmerk van de Blauwe Rus is de uitzonderlijke dikke, dubbele vacht. Deze is kort, zijdeachtig en fijn van structuur. Hij voelt bijzonder zacht aan. De vacht mag nooit te vlak zijn of zelfs aanliggen, maar moet van de huid afstaan, zodat de zachte structuur benadrukt wordt. De vachtstructuur is met die van geen enkel ander ras te vergelijken. De kleur van de vacht moet effen blauw zijn met een mooie zijde zilveren glans. Deze vacht, door sommigen vergeleken met de vacht van een zeehond laat zien dat de Russisch Blauwe Kat van oorsprong uit polaire gebieden komt. Vooral over de speciale textuur van de vacht; zeer dicht ingeplant kort haar, aangepast aan het in Achangelsk veelal heersende poolklimaat, waren de toenmalige Engelse kattenliefhebber enthousiast. In de zomermaand kan de vacht door te veel zonlicht iets bruin verkleuren. Dit verdwijnt vanzelf weer. Het verharen valt in vergelijking tot verschillende andere rassen erg mee.

Kleur:
Blauwe Russen komen in drie verschillende vachtkleuren voor. Blauwgrijs is de oudste, bekendste en meest geliefde kleur. De kleur kan vari?ren van licht-, midden-, of donker blauw.
Er worden steeds meer katten van dit ras geboren met een zwarte of witte vacht, al worden deze nog niet door alle organisaties erkend. De blauwe vacht behoort blauwgrijs en zo egaal en zuiver mogelijk van kleur te zijn, met een zachte zilveren weerschijn. De zilverglans wordt veroorzaakt door de bovenvacht waarvan de uiteinden van de haren minder gepigmenteerd zijn. De voetzolen zijn donkerder blauwgrijs en de neus leikleurig. Bij kitten?s ziet men vaak tabby-strepen in de vacht. Deze zijn meestal na een jaar volledig verdwenen.

Gewicht:
Met zijn gewicht van 2,5 tot 3 kilo is de poes net iets minder zwaar dan de kater waarvan het gemiddelde gewicht schommelt tussen 3 ? 4 kilogram.

Karakter: Het karakter van de Blauwe Rus is met dat van geen enkel ander ras te vergelijken. Het wordt vaak als een ``kat voor individualisten?? of  een ``kat voor kenners?? aangeduid. Mede door het karakter van de kat wordt dit bevestigd. Het is een kat die een evenwichtige indruk en elegantie uitstraalt, en erg gehecht is aan zijn baas.
Ondanks het feit dat ze soms heel speels kunnen zijn en dit tot op hoge leeftijd blijven, zijn ze overwegend rustig van aard. Het zijn lieve aanhankelijke katten. Blauwe Russen houden van comfort en kunnen urenlang op een plaats blijven liggen, bij voorkeur de schoot van een van de gezinsleden. Het is een kat die weinig eisen stelt aan de omvang van zijn leefomgeving, en is daarom uitermate geschikt voor op een flat. Het is wel een kat die gerespecteerd wil worden. De meeste Blauwe Russen hebben een uitgesproken hekel aan lawaai en rumoer, waardoor ze zich in gezinnen met opgroeiende kinderen mogelijk niet thuis voelen. Ten opzichte van mensen die ze niet kennen, zijn Blauwe Russen niet erg toeschietelijk. Daarom kan hij voor een buitenstaander wat schuw overkomen. Doorgaans trekken ze zich terug als er  bezoek is en waarderen ze het niet als ze door onbekenden worden geaaid of opgetild. Ze zullen dan echter zelden hun klauwen uitslaan. Ze kunnen het over het algemeen goed vinden met andere katten en met honden. Het stemgeluid van de Rus is prettig en zacht, zelfs krolse poezen verheffen nauwelijks hun stem.

De geschiedenis van de blauwe rus: Zoals de naam al doet vermoeden gaat men ervan uit dat de Blauwe Rus uit Rusland afkomstig is. Naar het schijnt werden ongeveer tweehonderd jaar geleden in de omgeving van de Witte Zeehaven Archangelsk in het noordwesten van Rusland al katten met een blauwe vacht aangetroffen. Verder komen er tegenwoordig nog blauwe katten in de natuur voor in het gebied van de Kaukasus in Rusland. Kortharige, effen blauwe katten vindt men echter ook in andere streken, met als gevolg dat Russisch Blauw ook wel wordt aangeduid als Maltese Blauwe Kat, Spaanse Blauwe Kat en Uitheemse Blauwe Kat.

Engelse koopvaardij lieden hebben deze blauwe katten omstreeks anno 1860 meegenomen naar Groot-Brittannie. In 1880 verschijnt de Blauwe Rus voor het eerst op tentoonstellingen. Aan het einde van de 19de eeuw werden ze ondanks aanzienlijke verschillen met alle blauwe kortharige katten in dezelfde klasse uitgebracht. Ze werden in dezelfde klasse als de blauwe Brits Korthaar gekeurd. Deze viel door zijn pluizige vacht en gedrongen uiterlijk meer in de smaak bij het Britse publiek en de toenmalige keurmeesters. De Blauwe Rus kwal hierdoor in de verdrukking en raakte uit de mode. Als men in 1912 geen aparte klasse voor buitenlandse rassen in het leven had geroepen, had het ras nu waarschijnlijk niet meer bestaan. Ook de Tweede Wereldoorlog betekende wederom een bedreiging. Na de oorlog waren er nog maar weinig ras typische exemplaren over, zodat de fokkers, om verregaande inteelt te voorkomen, hun heil moesten gaan zoeken in het invoeren van vreemd bloed. Dat vreemde bloed was afkomstig van bluepoint Siamezen, die een bijdrage hebben geleverd aan de wederopbouw van het ras, maar er helaas ook de oorzaak van waren dat de Blauwe Rus te fijn van type werd en meer en meer op een blauwe Oosterse Korthaar begon te lijken. Rond 1965 is men hiermee gestopt omdat een Siamees type niet meer gewenst is.
Midden jaren 60 besloot een groep liefhebbers zich te verenigen en probeerden ze het oorspronkelijke Russische type weer terug te fokken. Gelukkig zijn deze mensen daarin geslaagd en sinds het begin van deze eeuw wordt het ras door de keurmeesters en het publiek weer beter gewaardeerd.
De beoordeling van dit ras op tentoonstellingen is vaak heel verschillend en meer omstreden dan van welk ander ras dan ook. Hieruit blijkt, dat het beeld dat men van het ideale uiterlijk van het Russisch Blauw heeft, nogal uiteen kan lopen, ondanks de standaard.













Cattery Casimir